سلام بر تویی که:

              مهتاب شبهای سیاهم  ، روشنایی اش را از تو می گیرد

   چند روزی است که دلم برایت سخت تنگ است

        دوری از من ، ولی نزدیک است غم دوریت

         من هر روز منتظر غروبم تا که در مهتاب آسمان ، صورتک تو نمایان شود

             اما امروز طولانی ترین روز سال است با تفاوت یک ثانیه از دیروز و فردا

                               امروز مهتاب دیرتر نمایان خواهد شد .

 ولی در دلم امیدی است

       امید دیدار تو در فردایی روشنتر

  در میان این همه غوغا ( حوادث بعد از انتخابات ) ، غوغایی طوفانی تر در درون

          من جاریست ، غوغایی که نام آن را نیاکانمان ، عشق نامیده اند .

  سخن بسیار دارم با تو

          ولی افسوس که تو از من دوری

باز در پایان سخنم حرف از امید می زنم

                      امید _ دیدار تو

                                   در صبحی نزدیک . . .  . 

                                                                                           رهگذر31-03-88

                      تمام شبهای سیاهم همچو شب یلداست

                                                         اما تلخ و بدون هندوانه

        ای که بی تو

                     خروس خانه ی من به خواب رفته

                                                     دیگر صبحی در کار نیست

                  همیشه تاریک است این خانه ی من بدون نور مهتاب

 در انتظارت شبها

                 اشکهایم موزون با صدای گیتار بی کوکم می رقصند.

 دیگر قلم از کار افتاده است

                    دستهایم ملول اند از نوشته های بی مفهوم

   نمی دانم که چند سال است که پلکهایم ممنوع الملاقاتند

از یکدیگر بدور مانده اند

  مابین آنها گوی هایی عسلی اسیرند که در انتظار یار به یک نقطه خیره گشته اند

 شکنجه ای سخت هر روز روزی آنهاست

  این را می توان از قطره های خونی که همیشه از آنها جاریست دانست

       ای یار من ،

                       تا به کی ،

                                   تا به کی باید منتظر ماندن

                                        (( بیا که دیگر صبر ایوبم به اتمام رسیده ))

                                                                                          رهگذر 25/2/88

متوجه میشم که افرادی فضای خالی اطرافم را پر کرده اند ،

که می خواهند با شکسته های من برجی سازند تا که در

آخرین واحد آن که دوبلکس می باشد اقامت گزینند ،

ولی باید بدانند که خداوند با من است و من با او ،

پس نخواهم شکست.

    برنآمده و گذشته بنیاد مکن  حالی خوش باش و عمر بر باد مکن

       « یک شاخه رز سفید تقدیم تو باد

          رقصیدن شاخ بید تقدیم تو باد

         تنها دل ساده است دارایی ما

          آن هم شب عید تقدیم تو باد»

      سالی پر برکت برایتان آرزومندم.

  سال اصلاح الگوی مصرف مبارک.[تو رو خدا درست مصرف کنید...]

همه جا پر از سکوت است و تنها صدای باد است که از درد عشق

به خود می پیچد.

صدای خنده دو کس از دور می آید

من به فکر اعمال و افکار کسانی هستم که یک ساعت پیش

همهمه ای به پا کرده بودند.

هوا کمی سرد است من ناله ای در درون خویش احساس می کنم.

خورشید بالای سرم هیبتم را بر روی زمین انداخته ولی

گرمای وجودش را حس نمی کنم.

نگاهی به آسمان می کنم که گاهی صاف گاهی با ابرهای سپید

و گاهی مملوء از ابرهایی از جنس غم

ابرهای غم از روبرو به سوی آسمان بالای سرم هجوم می آورند.

می خواهند وقتی بغضم شروع به شکستن می کند دیگران را

متوجه خویش سازند تاکه من آرام در تنهایی خویش بگریم.

گریستن من از سادگی مترسکهای عاشق و از زیرکی کلاغهای سارق .

سارقانی که عشق کشاورزی را به یغما می برند تا او جز ناله

کاری از دستش بر نآید.

واي واي واي . . .

حس عجيبي دارم نه شادم نه غمگين

بوي عجيبي مي آيد انگار تا به حال چنين بويي نشنيده ام

چشمانم نه شادي را مي بيند ونه غم را ديگر

كور و كر و لال و در كل خالي از حس شده ام

با زبان دل خدا را صدا مي زنم:

فقط تويي كه مرا مي داني اي خدا پس كمكم كن. 

                                    رهگذر

وقتي دلم ميگيره وقتي بغضم توي گلوم گير ميكنه

به آسمون كه نگاه ميكنم متوجه ميشم كه چقدر آسمون

 همرنگ چشاي من شده رنگ گلهاي قالي شده.

آسمون هم صدا با شكستن بغضم شروع به غرش ميكنه

عجيب نيست؟؟؟

عجيب تر از اون وقتيه كه پلك ميزنمو اولين اشكام روي

گونه هام جاري ميشه و ديگه زمين خيسه خيسه!!!

                                                      رهگذر

برگهای درختان چندی شناورند بر روی آب

شاخه درختی از شوق وصال بشکسته و فتاده در آب

در کنار سنگی پر احساس

که او نیز شکافته از درد وصال

از درو صدایی می شنوم

آری سنجاقکی است به دنبال یار

صدا می زند او را به رسم آیین خویش .

در این سرای در به دری

دو ماهی عاشق بی خبر از دنیای جدایی ها

می روند در جوار هم با ناز و ادا

در میان آب های زلال

صدای آب آرامشی عجیب برای من به ارمغان می آورد

ولی صدای سنجاقک با آن سوزش مرا به یاد یار می اندازد

یاری که جرعه ای از جامش نچشیده ام .

صدایی مرا ناامید و آزرده می سازد

و نگاهی مرا امیدوار به روز وصال

نگاهی که آن دو ماهی را در گوی های عسلی ام منعکس می کند

حال عجیبی است

به خود تلقین می دهم که من به چشمانم بیشتر از گوشهایم اطمینان دارم .

پس گواه می دهم که روزی خواهد آمد که کسی

در فراق یار  در آتش نار حتی در وهم فراق نسوزد . 

                                                                                                                                                      رهگذر

         سوخته تا که بدانند همگان که چه کردی با قلب پاک و پاکبازم.

                                                                     رهگذر

                                        دروغ،

 با کدامین واژه ها باید دنیایی را توصیف کرد که به جز مرگ عدالتی در آن

        وجود ندارد،

                                  چه باید گفت به خدا هنگام دعا:

               شکر ، کفر ،باید از کسی شاکی شد و یا سفارش کسی را کرد.

    من آموختم که به زبان نیاورم هیچ دردم را ازین پس و به هنگام مناجات از میان این

          همه سخن سکوت را برگزینم.

         بیایید به تنهایی بیاندیشیم که هیچ وقت حتی به هنگام درد و غم و مرگ

       تنهایمان  نخواهد گذاشت.

            بیایید به سکوت بیاندیشیم که پاسخ هر سوالی است چه تلخ وچه شیرین.

                                                                        رهگذر

همگی خواهیم رفت به دیاری آشناتر.

    خوشتر آنکه بعد رفتن نامی خوش در میان

           آشنایان به ظاهر دوست بر جای گذاشت.

                                                     رهگذر

 دستهای لرزانم را ببین

  صدای بغضم را بشنو به هنگام سلام

  اشک چشمهایم را ببین

همگی را به هنگام دیدارت بفهم

آیا اینان نشانه های یک انسان عاشق به هنگام دیدار معشوقه اش نیست

امروز در کنارم جایت خالی بود

 اشکهایم موزون با صدای گیتار کلاسیک می رقصیدند

 می لرزم لرزش من از سرمای سر سخت روزگار نیست

لرزشم از ترس پاسخ تلخ از زبان شیرین است

بگذار بگریم به هنگام دیدارت

بگذار به صدا در بیاورم گیتار بی کوکم را

وای چه صدای خوشی دارد گیتار بی کوکم

می دهد صدای دل شکسته ام را

هر کاری کردم نشد فکرت از وجودم جدا

راهی نیست به جز تنهایی را گزیدن

تنهایی من از ضعفم نیست

من دوست دارم به هر کسی سلام کنم

من عشق جمعیتی فعالم

ولی مکانی را می خواهم که به جز خدا کسی در آن نزدیکی نباشد

می خواهم به فراموشی بسپارمت

ولی افسوس که فراموشی هم با تو پیوند کرده

چه کنم که دیگر بی تو زندگی ممکن نیست

پس خواهم آمد به دنبالت در این نزدیکیها

مرا به یاد بسپار که خیلی زود خواهم آمد 

رهگذر۱۵/۰۵/۸۷

  بدینوسیله به اطلاع دوستان وبگرد و شرکتها میرسانم که:

  کتابی حاوی عکسهایی از مکانهای تاریخی و دیدنی استان آذربایجانشرقی به سفارش

کانون تبلیغاتی قیزیل مارال در تیراژ ۶۰۰۰ جلد چاپ شده است.

این کتاب در سال ۸۴ در تیراژ ۵۰۰۰جلد چاپ شده بود که به دلیل استقبال زیادی که از این

کتاب شده بود به چاپ دوم خودش رسید.

این کتاب نفیس علاوه بر اینکه می تواند گنجینه ای ارزشمند برای هر فرد باشد شرکتها و

ادارجات هم میتوانند با استفاده از شماره های زیر تماس برقرار کرده و بعد از سفارش نام

 شرکت آنها بر روی جلد کتاب چاپ میشود(بدون هیچ هزینه ی اضافی).

 این کتاب در قطعه ی وزیری می باشد و تمام صفحات آن گلاسه است.

 نام کتاب : آذربایجان شرقی

 عکاس : علی متین

 قیمت کتاب بدون هزینه ی پست :۱۰۵۰۰۰ریال

 شماره تلفن جهت سفارش:

           ۰۹۳۵۵۴۰۰۰۸۵

         ۳۳۶۵۸۲۹-۰۴۱۱

      ممنون از دوستانی که توی نظر سنجی تیر ماه نایت اسکین شرکت کردند

                         و به وبلاگم امتیاز دادن.(با وجود اینکه.....)

موضوعات وبلاگ:

نوشته های رهگذر

عکس و...

اگه سر زدید رد پایی از خودتون بجا بذارید تا متوجه لطفتون نسبت به من بشم.ممنون.

        آهای مردم دنیا               چی آمده بر سر دنیا

   چرا شدین درگیر دنیا           به خدا تموم میشه دنیا

 نصیحت من به مردم دنیا        این است که آهای آدما

برای خود زندگی کنین تو دنیا     عاشق باشین تو دنیا

  شاد باشین تو دنیا            غم موندنی نیست تو دنیا  

  گرفتار گناه نشین تو دنیا            دلو نسپارین به دنیا

 دل رو بدین دست بنده ی خدا        تنها نباشین تو دنیا

 من که هستم تنها تو دنیا       رهگذر پری افسایم تو دنیا

   به خاطر آن زیبای پریا       جز غصه خوردن نیست کارم تو دنیا    

 اگه حرف مردم نبود تو دنیا             اگه بد نبود رسم دنیا

 حالا من تنها نبودم تو دنیا             زمانی آگاه شود پریا

           که من نیستم دگر در این دنیا

                                                    رهگذر ۰۴/۰۲/۸۷

 دلم هوای شبای زمستون کرده بود

هوای سوز و سرما و برف روی زمین

هوای یه کوچه ی تنگ و دراز و بدون رهگذر کرده بود

یافتم آن کوچه را گذر کردم در تنهایی خویش از آن

ولی وقتی به انتهايش رسیدم دیدم کوچهه بن بسته

چیزی به صبح نمونده بود منم که دیگه  راهی برای

برگشت نداشتم.همون جا روی زمین روی برفای سپید نوشتم

چند لحظه ی دیگه که خورشید طلوع کنه دیگه چیزی

از رهگذر ما به جا نخواهد ماند نه از خودش اثری

هست نه از رد پایی که روی برفا جا گذاشته بود.

همون جا نفس آخرمو کشیدم و با همون نفس خدام

رو صدا کردم که به جز او كسی رو تو دنیا نداشتم.

   وای که چقدر بی رحمه زمانه

             وای که چقدر فراموشکارند مردم زمونه…….

                                                 رهگذر

غم غریبی و غربت چو بر نمی تابم

                                          روم به شهر خود و شهریار خود باشم

شهریار از بدو ورود به تهران با استاد ابوالحسن صبا آشنا شده و نواختن سه تار و مشق ردیف های سازی موسیقی ایرانی را از او فرا می گیرد. او همزمان با تحصیل در دارالفنون به ادامه تحصیلات علوم دینی می پرداخت و در مسجد سپهسالار در حوزه درس شهید سید حسن مدرس حاضر می شد.

درسال 1303 وارد مدرسه طب می شود واز این پس زندگی شور انگیز و پرفراز و نشیب او آغاز می شود. در سال 1313 و زمانی که شهریار در خراسان بود پدرش   حاج میرآقا خشکنابی به دیدار حق می شتابد. او سپس در سال 1314 به تهران بازگشته و از این پس آوازه شهرت او از مرزها فراتر می رود. شهریار شعر فارسی و آذری را با مهارت تمام می سراید و در سال های 1329 تا 1330 اثر جاودانه خود حیدر بابایه سلام را خلق و برای همیشه به یادگار می گذارد. منظومه حیدربابا تنها در جماهیر شوروی به 90 درصد زبان های موجود ترجمه و منتشر شده است. در تیر ماه 1331 مادرش دار فانی را وداع می کند. در مرداد ماه 1332 به تبریز آمده و با یکی از منسوبین خود به نام خانم عزیزه عمید خالقی ازدواج می کند که حاصل این ازدواج سه فرزند به نام های شهرزاد و مریم و هادی هستند. در حدود سال های 1346 شروع به نوشتن قرآن، به خط زیبای نسخ نموده که یک ثلث آن را به اتمام رسانده و دیوان اشعار فارسی استاد نیز چندین بار چاپ و بلافاصله نایاب شده است. در مدت اقامت در تبریز موفق به خلق اثر ارزنده سهندیه در رمانتیک ترکی می گردد. در سال 1350 مجدداً به تهران مسافرت نموده و تجلیل های متعددی از شهریار به عمل می آید. ولی در سال 1354 داغ دیگری از فوت همسر به دلش می نشیند و در سال 1357 شهریار با حرکت توفنده از انقلاب اسلامی همصدا شده و با اعتقاد راسخ و قلبی مالامال از عشق به امام خمینی (ره) دهه آخر عمر خود را سپری می کند. در اردیبهشت ماه سال 1363 تجلیل با شکوهی از استاد در تبریز به عمل آمد. استاد شهریار به لحاظ اشتهار در سرودن اشعار کم نظیر در مدح امیر مؤمنان و ائمه اطهار علیه السلام به شاعر اهل بیت (ع) شهرت یافته. او پس از یک دوره بیماری در 27 شهریور ماه 1367 دار فانی را وداع و در مقبرة الشعراء به خاک سپرده شد.

  پیراهن خیس ز گریه های شبانه دارد

  بیا که عشقم در جهان شهرت دارد

    پاکی و صافی و دلباختگی را یکجا دارد

 بیا که خالق یزدان به وصالمان رضایت دارد

 بیا که زندگی بی تو معنا ندارد

  شب و روزم از هم فرقی ندارد

    خواب هم همیشه کابوس به همراه دارد

 بیا که دردم بی تو مرهم ندارد

      بیا که هفت خان وصالت پایان ندارد

 بیا که دیگر چشمه ی چشمم هوای کویر دارد

بیا که زندگی نوای پایان دارد

بیا که قصه های تنهاییم شهره ی عالم دارد

بیا که مرغان آسمان از عشقم گله دارند

بیا پایان غم و آغاز زندگی شو

که دیگر صبر ایوب رو به اتمام دارد 

                    رهگذر

لللللللللللللللللللللللللللللل

     بپرس از دیگران ذوق طرب را              که عمر ما همه در غم گذشت

للللالاالللللللللللللللللللللب

 افسوس از این عمر که بر باد هوا رفت   کاری به جهان نی به مراد دل ما رفت

نننننننننننننننننننننننننننننن

      تا در این دهر دیده کردم باز                   گل غم در دلم شکفت به ناز   

                                به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

 دل خراب من دگر خراب تر نمی شود

                                که خنجر غمت ازین خراب تر نمی رود

 گذرگهی است پر ستم که اندرو به غیر غم

                                 یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

          هر که را کافر گمان بردم  مسلمان یافتم

تتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت

  دوست دارد یار این آشفتگی           کوشش بیهوده به از خفتگی

یییییییییییییییییییییییییی

گر چه وصالش نه به کوشش دهند     آنقدر ای دل که توانی بکوش

تتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

                     که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

 رایگان می بخشد نارون شاخه ی خود را به کلاغ...!

   در بند حرف این و آن بودن!

 در کنار خانه ی من شهری است   که در آن

بی افتخارترین اسیران جهان زندگی می کنند  وبا آن

همچندان که زندانی زندانبان .

   باز بانگی از نیستان می رسد            غم به داد غم پرستان می رسد

بببببببببببببببببببببببببببببببببببببب

 آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است   با دوستان مروت با دشمنان مدارا

بیالاسیابلبببببببببببببببببببببببببببب

ناچشیده جرعه ای از جام او    عشق بازی می کنم با نام او

   اگه عکس با حال میخواهید برید قسمت عکس وبلاگ.

که کرد اون بی وفا با دل ما بازی

دیگه شدم رهگذر تنها تو دنیا

بگو دیگه اون تنهام نذاره تو دنیا

                   از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم نتوانم جستن

        هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما آن دو پرستو بودیم

که همه عمر سفر می کردیم

                  از بهاری به بهاری دیگر

                                                <<فروغ فرخزاد>>