تنها و غریب بودن نیست

غربت

دوری از توست در نظرم

  نذار به درد غربت بمیرم ٬پریا

خواهان آنم که همراه باشی با من

در ذهن و رویام ٬ هستی تو با من

در هر آن و مکانی ٬ بودی با من

فکر آنکه نرسم به تو ٬  وای بر من

می کشد مرا به تدریج٬ وای بر من

نخواهم عاقبت شهریار را٬ من

پس نکن جفا ٬ پریا بر من

گرفتم هر بلایی را من بر گردن

پس نگو ترسم که رسد خدشه ای بر من

توانم که فدا کنم جانم را من

تا که تو آسوده باشی ٬ پریای من

گفتم که هستم پری افسا٬ من

ولی افسونم اثر ندارد بر تو ٬ پریای من

                                                 رهگذر

                   از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم نتوانم جستن

        هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما آن دو پرستو بودیم

که همه عمر سفر می کردیم

                  از بهاری به بهاری دیگر

                                                <<فروغ فرخزاد>>

  من از این ترانه خیلی خوشم میاد چون حرف دلمو میزنه.

یه  عالمه  غصه  تو  سینه  دارم     به  کی  بگم  که  همزبون  ندارم

کار من شده غم روی غم  گذاشتن     توی باغ دل غنچه ی غصه کاشتن

عمری   غم   هم     آشیونم    شده     عاشق   من   تشنه   به  خونم   شده

عشق زندگی در من خیلی وقته مرده    غم  خودشو  دست  دل  من  سپرده

راستی   که   این    دنیا    بی اعتباره     برای   هیچ    دردی   دوا    نداره

عشق  و عاشقی برای من یه  رویاست من چه ساده ام که دلخوشیم به دنیاست   

گریه   دیگه   دوای  درد  من  نیست      امید   قلب   من   نمی دونم   کیست

کاش  یکی  بود  تو  دنیا  همزبونم       یاری می کرد غم رو ز خود برونم

در سراب غم یه عمره که اسیرم       اما نمی خوام به دست غم بمیرم

شاهد مرگ دل من کسی نیست      هیچ کس دلش با دل من یکی نیست

             عشق زندگی در من خیلی وقته مرده 

                غم  خودشو  دست  دل  من  سپرده

ناز کم کن که بسی چون تو در این باغ شگفت!                

                         گل  بخندید و گفت که از راست نرنجیم ولی

                         هیچ عاشق ، سخن سخت به معشوق نگفت...

                                                                «حافظ »

عهد  نابستن  از آن به  که  ببندی و  نپایی

دوستان عیب کنندم  که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

گفته  بودم  چو  بیایی غم  دل با  تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

                                          «سعدی»

   تا  که  تو  را  دیدم  فقط  یکبار

  یقین کردم که می شوی محرم رازم

  گفتم  که  گویم   به  او  همه  چیزم

  تا که تو رفتی برای همیشه از دستم

  شدم رهگذری توی شبهای بی هم نفسم

  حال ماندم اینجا توی یه گوشه ی دنیا

  تک  و تنها  ،  بدون  رویا

  تو که  بدتر بودی  از  دیگران

  که نامت را کردی از من پنهان

  حال نمی دانم که چه صدایت کنم

  فقط   توانم   که   نگاهت  کنم  

                                          رهگذر21/01/87

                که بگم رهگذر تنهام

حتی نگذاشت هیچ نشانه ای

                تا که بنگرم به آن به وقت تنهایی

شده اشک حلقه بر چشمامم

                دیگر ندارم لبخندی بر لبام

پس چه بگویم که حرفی ندارم

                جز اینکه فقط دوستش دارم

                                                 رهگذر18/01/87

عشقم رفته از دست 

       نمانده چیزی بر دست

       از رهگذری فقط مانده نامی

       دیگر کسی نمی کند از من یادی

مرا  ببر که  هر  چه  می کشم  از آشناست

                                                            چون گر زند غریبه زخمی به من

                                                             گویم که غریبه است نسبت به من

چه کنم که کسی نمی فهمد غمم را

شدم  رهگذر  تنها  تو  این  دنیا

                                                                خدایا  کن  گور را با من آشنا

                                                                تا که رنجور شوم باز از آشنا

تا رسم به تو که هستی آشنا

نفهمم  معنی  درست   آشنا

                                                                    رهایم   کن  ز  غم  دنیا

                                                                    که هستم رهگذر تنها

گر   نداشتم  گناهی

می رفتم بدون آهی

                                                                   ولی چه کنم که گناهکارم

                                                                   پای   جبران  آن گرفتارم

خدایا  تا نکردم  جبران  گناهم را

نکن مرا از این دنیای بی وفا جدا

                                                            رهگذر  24/12/86