تا شاید دست از سر دیوار من بردارن . . .

          فعلا همه دیوار من رو کوتاهترین دیوار می دونن . . .

     رهگذر    مژدگانی شما نزد من محفوظ است . . .

         پریشانی دل من را نیز تو سببی ؛

               رهگذر                      ای تابش ماه  . . .

               که زمانی باید به زبان می آوردی گذشته است . . .
                                                                          رهگذر

  آرزوهای سبز و آسمانیم از درخت زندگی به سبب گذر عمر

و برآورده نشدنشان زرد شدند و با وزش طوفان مشکلات بر

روی زمین خزیدند و مردم خاکی به بهانه ی در تکاپو بودن

برای رسیدن به نعمت و آسایش ، زیبایی درخت زندگی و 

آرزوهای زرد شده ام را نادیده گرفتند ؛

آنها بی اختیار لذت شنیدن صدای خش خش خرد شدن

آرزوهای زردم زیر لگدهایشان را به من بخشیدند .

آری فصلی برای شنیدن صدای آرزو های مرده ؛

فصلی برای تماشای زندگی ؛

فصلی برای نشستن در باغ تنهایی به هنگام غروب ؛

فصلی غم انگیز ؛

برای اندیشیدن به آینده ای سپید  . . .
                                    رهگذر

  رهگذر       که باید با تمام وجود نوش جان کرد.

          قدرها را قدر نشناختم . . .

                    همچو سالهای دگر . . .

                              و این نیز گذشت . . .
            رهگذر

                     که چرا درگیرم

                              با دل گیرم . . . .

                                   دلی که گیر کرده پیش کسی

                                              که اونم خودش درگیره

                                                              واسه همین . . . .
       رهگذر

از وقتی ایران  سل گرفته . . .

                     ازش بی خبرم ؛

                               آخه هیچ وقت  خط نمیده  . . . 
   رهگذر

        دلم واسه پستچی تنگ شده . . .

                        که حسرت انجام ندادن اون کار ، تا عمر باقیست؛

 اذیتت می کنه . 
    رهگذر

سرمایه ی آدمی یک نفس است و آن یک
نفس برای یک هم نفس است !

اگر نفسی با نفسی هم نفس است
آن یک نفس برای یک عمر بس است.

  رهگذر

                         ماه مقصودم چشم به آسمان می دوزم

                                             امشب دوری ستاره و ماه کم تر شده بود

                   زوزه ی باد در گوشم زمزمه کرد؛

                                     و باران با  نوای آرام اَش ، فریاد زد؛

                                                                  . . . . نزدیک است . 
                                                                                     رهگذر           

عمری چو شمع سوختم و آخر آن نگار

                                   آمد ولی چو باد به خاکسترم گذشت

کسی با قصه ی من آشنا نیست

درین عالم ندارم هم زبانی

به صد اندوه می نالم ـ روا نیست ـ

شبم طی شد ، کسی بر در نکوبید.

به بالینم چراغی کس نیفروخت.

نیامد ماهتابم بر لب بام ،

دلم از این همه بیگانگی سوخت.

به روی من نمی خندد امیدم

شراب زندگی در ساغرم نیست.

نه شعرم می دهد تسکین به حالم ،

به غیر از اشک غم در دفترم نیست.

بیا ای مرگ ، جانم به لب آمد

بیا در کلبه ام شوری بر انگیز

بیا شمعی به بالینم بیفروز

بیا شعری به تابوتم بیاویز!

دلم در سینه کوبد سر به دیوار

که این مرگ است و بر در می زند مشت!

ـ بیا ای همزبان جاودانی ،

که امشب وحشت تنهاییم کشت!

(( فریدون مشیری))

    همچو مرغ بال و پر شکسته

     توان زییم نیست

        امید وصالم بریده

          شکسته این دل پر غصه ام را

       فراق نور مهتابم شکسته

    نمی دانم که با که گویم ز دردم

   در این دنیا برایم محرم نمانده

    نو آتیش نیم که دود بر هوا کنم

      زغالم ، که عشقت ، درونم اخگری گشته

        به امید وصالت ای آتشین یار

      به هر سو می زنم خیز ، همچو یک مار

    بیا مرا زین دیوانگی برهان

  که تویی تنها راه درمان

                                               رهگذر  ۲۲-۰۵-۸۸

         حال ، من در تاریکخانه ام عکس تو را ظاهر می کنم

                                 همراه با سیل اشک و صدای حزن دلم . . .

                                                                                                         رهگذر

     سلام بر تویی که:

              مهتاب شبهای سیاهم  ، روشنایی اش را از تو می گیرد

   چند روزی است که دلم برایت سخت تنگ است

        دوری از من ، ولی نزدیک است غم دوریت

         من هر روز منتظر غروبم تا که در مهتاب آسمان ، صورتک تو نمایان شود

             اما امروز طولانی ترین روز سال است با تفاوت یک ثانیه از دیروز و فردا

                               امروز مهتاب دیرتر نمایان خواهد شد .

 ولی در دلم امیدی است

       امید دیدار تو در فردایی روشنتر

  در میان این همه غوغا ( حوادث بعد از انتخابات ) ، غوغایی طوفانی تر در درون

          من جاریست ، غوغایی که نام آن را نیاکانمان ، عشق نامیده اند .

  سخن بسیار دارم با تو

          ولی افسوس که تو از من دوری

باز در پایان سخنم حرف از امید می زنم

                      امید _ دیدار تو

                                   در صبحی نزدیک . . .  . 

                                                                                           رهگذر31-03-88

                      تمام شبهای سیاهم همچو شب یلداست

                                                         اما تلخ و بدون هندوانه

        ای که بی تو

                     خروس خانه ی من به خواب رفته

                                                     دیگر صبحی در کار نیست

                  همیشه تاریک است این خانه ی من بدون نور مهتاب

 در انتظارت شبها

                 اشکهایم موزون با صدای گیتار بی کوکم می رقصند.

 دیگر قلم از کار افتاده است

                    دستهایم ملول اند از نوشته های بی مفهوم

   نمی دانم که چند سال است که پلکهایم ممنوع الملاقاتند

از یکدیگر بدور مانده اند

  مابین آنها گوی هایی عسلی اسیرند که در انتظار یار به یک نقطه خیره گشته اند

 شکنجه ای سخت هر روز روزی آنهاست

  این را می توان از قطره های خونی که همیشه از آنها جاریست دانست

       ای یار من ،

                       تا به کی ،

                                   تا به کی باید منتظر ماندن

                                        (( بیا که دیگر صبر ایوبم به اتمام رسیده ))

                                                                                          رهگذر 25/2/88

متوجه میشم که افرادی فضای خالی اطرافم را پر کرده اند ،

که می خواهند با شکسته های من برجی سازند تا که در

آخرین واحد آن که دوبلکس می باشد اقامت گزینند ،

ولی باید بدانند که خداوند با من است و من با او ،

پس نخواهم شکست.

رهگذر

    برنآمده و گذشته بنیاد مکن  حالی خوش باش و عمر بر باد مکن

       « یک شاخه رز سفید تقدیم تو باد

          رقصیدن شاخ بید تقدیم تو باد

         تنها دل ساده است دارایی ما

          آن هم شب عید تقدیم تو باد»

      سالی پر برکت برایتان آرزومندم.

  سال اصلاح الگوی مصرف مبارک.[تو رو خدا درست مصرف کنید...]

همه جا پر از سکوت است و تنها صدای باد است که از درد عشق

به خود می پیچد.

صدای خنده دو کس از دور می آید

من به فکر اعمال و افکار کسانی هستم که یک ساعت پیش

همهمه ای به پا کرده بودند.

هوا کمی سرد است من ناله ای در درون خویش احساس می کنم.

خورشید بالای سرم هیبتم را بر روی زمین انداخته ولی

گرمای وجودش را حس نمی کنم.

نگاهی به آسمان می کنم که گاهی صاف گاهی با ابرهای سپید

و گاهی مملوء از ابرهایی از جنس غم

ابرهای غم از روبرو به سوی آسمان بالای سرم هجوم می آورند.

می خواهند وقتی بغضم شروع به شکستن می کند دیگران را

متوجه خویش سازند تاکه من آرام در تنهایی خویش بگریم.

گریستن من از سادگی مترسکهای عاشق و از زیرکی کلاغهای سارق .

سارقانی که عشق کشاورزی را به یغما می برند تا او جز ناله

کاری از دستش بر نآید.

واي واي واي . . .

حس عجيبي دارم نه شادم نه غمگين

بوي عجيبي مي آيد انگار تا به حال چنين بويي نشنيده ام

چشمانم نه شادي را مي بيند ونه غم را ديگر

كور و كر و لال و در كل خالي از حس شده ام

با زبان دل خدا را صدا مي زنم:

فقط تويي كه مرا مي داني اي خدا پس كمكم كن. 

                                    رهگذر

وقتي دلم ميگيره وقتي بغضم توي گلوم گير ميكنه

به آسمون كه نگاه ميكنم متوجه ميشم كه چقدر آسمون

 همرنگ چشاي من شده رنگ گلهاي قالي شده.

آسمون هم صدا با شكستن بغضم شروع به غرش ميكنه

عجيب نيست؟؟؟

عجيب تر از اون وقتيه كه پلك ميزنمو اولين اشكام روي

گونه هام جاري ميشه و ديگه زمين خيسه خيسه!!!

                                                      رهگذر

برگهای درختان چندی شناورند بر روی آب

شاخه درختی از شوق وصال بشکسته و فتاده در آب

در کنار سنگی پر احساس

که او نیز شکافته از درد وصال

از درو صدایی می شنوم

آری سنجاقکی است به دنبال یار

صدا می زند او را به رسم آیین خویش .

در این سرای در به دری

دو ماهی عاشق بی خبر از دنیای جدایی ها

می روند در جوار هم با ناز و ادا

در میان آب های زلال

صدای آب آرامشی عجیب برای من به ارمغان می آورد

ولی صدای سنجاقک با آن سوزش مرا به یاد یار می اندازد

یاری که جرعه ای از جامش نچشیده ام .

صدایی مرا ناامید و آزرده می سازد

و نگاهی مرا امیدوار به روز وصال

نگاهی که آن دو ماهی را در گوی های عسلی ام منعکس می کند

حال عجیبی است

به خود تلقین می دهم که من به چشمانم بیشتر از گوشهایم اطمینان دارم .

پس گواه می دهم که روزی خواهد آمد که کسی

در فراق یار  در آتش نار حتی در وهم فراق نسوزد . 

                                                                                                                                                      رهگذر